Twee jaar terug recenseerde ik op deze site / in deze rubriek een vorig album van Projekt 67. Ik concludeerde dat hun album You give me music de perfecte yoga/meditatiemuziek anno 2007 was. Niets mis met meditatie of met yoga, behalve misschien de huidige hype (door de drukte in de zaaltjes bereik je het tegenovergestelde van rust), maar de muziek van Projekt 67 is meer dan enkel achtergrondmuziek. Het probleem zit echter in de muziek zelf; die nodigt dusdanig uit tot wegdromen dat je niet meer goed hoort wat Erna Berendsen en Simon van Weelden nu weer gemaakt hebben.

Hun nieuwste cd Dat ik niets heb is muzikaal een verlengde van hun sferische vorige, maar tekstueel vragen Erna en Simon meer aandacht. Dat komt in eerste instantie door de grote hoeveelheid Nederlandstalige songs. Songs over verlangen en gemis. Aangezien Erna soms hoog zingt (ik refereerde een vorige keer aan Beth ‘Portishead’ Gibbons), met langgerekte klanken en met overdubs, zijn de woorden soms moeilijk te verstaan. Hierdoor zet Projekt 67 de tekst/de stem op gelijke hoogte met de andere instrumenten. Tussen de vele sfeervolle Nederlandstalige tracks staan nog drie Engelstalige songs. Vooral ‘Wrong kind of energy’ valt – zoals de titel al zegt - uit de toon. De track is op zichzelf goed, maar doorbreekt de rustige sfeer van het album met beats en repeterend refrein.

Projekt 67 maakt nog steeds perfecte achtergrondmuziek om bij weg te dromen of yoga op te doen (track 1: ‘Voel de zon op je gezicht’) en heeft een ingebouwde wekker (track 8: ‘Wrong kind of energy’), waarna je – geheel bij zinnen – de muziek op de voorgrond kan laten schitteren.

Ricco van Nierop